Harry Bos

Mogelijk heeft Harry een apart hersenkwabje ontwikkeld.


Net als de Londense taxi-chauffeurs die hun stad enkel nog als een stratenplan kunnen zien, kan Harry niet meer naar films,tv-series of actualiteitenrubrieken kijken zonder zijn 30-jarige ervaring in gevangenissen en TBS-klinieken er doorheen te zien.


De werkelijkheid is immers doorgaans zoveel banaler dan wat de media er van maakt.


Toen hij in 2005 naar de kunstacademie ging, werd hem dan ook vrij snel duidelijk dat dit het onderzoeksgebied zou zijn, waar zijn beeldend werk over zou gaan.


Intussen alweer 5 jaar afgestudeerd bouwt hij gestaag door. Er is immers een hele wereld te ontdekken achter de tralies die een groot deel van de samenleving - om begrijpelijke redenen -denkt weg te kunnen stoppen wat niet geaccepteerd wordt. Maar wat op zekere dag weer terugkeert in diezelfde samenleving. Soms als een boomerang. Opsluiten, isoleren kan enkel een tijdelijke ingrep zijn en heeft vaak wel langdurige impact. Beeldvorming is een onderdeel van die impact. Daar gaat dit onderzoeksgebied over.